Er ég brandari?
Kannski er mér ekki ætlað neitt mikilfenglegt, kannski get ég ekki allt….
Eitt af því sem ég fékk frá foreldrum mínum var að ég gæti allt, sem var tuggið ofan í mig ítrekað…
En, svo er ég bara ekki neitt, hef ekki getað gert neitt sem hefur skilið eftir sig spor.
Hvernig fær maður svona já-kór? Er það það sama og vinir? Eða er það eitthvað allt annað? Ætli allir “kollegar” mínir séu að hlæja að mér þegar þau hittast? Eða er ekkert minnst á mig í nokkru samtali nokkurn tíma?
Veit fólk af mér?
Er ég brandari?
Ef ég væri svona frábær, væri ég þá ekki búinn að sigra heiminn? Er ég með of háleitar hugmyndir um sjálfan mig? Er ég ef til vill bara fúskari, “intetvidendebablendeidiot”? Ég get ekki einu sinni bent á neina kosti sem ég hef fram yfir aðra, án djóks, það eru milljón aðrir sem geta gert allt það sem ég get og miklu betur. Bókstaflega milljón, í það minnsta. Gróft áætlað. Sirkabát.
Ég virðist vera fastur í einhverju miðjumoði og kemst hvorki áfram né afturábak. Er í alvörunni fastur. Þarf ég ef til vill að sætta mig við hlutskipti mitt og gleyma því að ég geti orðið eitthvað meira en það sem ég er? Líka þegar ég er dáinn. Allt sem ég geri muni verða gleymt og skiptir engu máli í sögunni. Verð ekki einu sinni anekdóta í bók eða ritgerð. Heldur bara einhver dúddi í bílskúrnum sínum sem drekkur kaffi og horfir á YouTube myndbönd og dreymir um að verða að einhverju.
Er ég brandari?
Stundum virðist það tilgangslaust að vilja verða að einhverju. Erum við ekki öll á hraðri leið til glötunar hvort sem er? Jörðin er að deyja, en manneskjan verður eldri og eldri. Það er eins og það sé verið að ganga úr skugga um það að einhver verði á lífi þegar endalokin dynja á okkur. “Witness me-vibe” svo að segja. Svo er ég alltaf að fá áhuga á einhverju nýju og nýju og næ ekki að fókusera á það sem ég er að gera. Fæ svona þráhyggjur, verð að vita allt um það sem ég hef áhuga á í þetta skiptið. Sem gerir það að verkum að ég næ ekki að mastera neitt, allavega ekki alveg strax. Ég þarf kannski að fara að fara aftur í tímann og skoða hvað ég hef verið með þráhyggju fyrir. Kannski að listi hjálpi?
Þetta er ekki tæmandi listi, en er allt það sem ég man eftir, og í nokkurn veginn réttri tímaröð
Esóp
Grísk og rómversk goðafræði
Gengi gjaldmiðla
Jóhann strauss yngri
Seinni heimsstyrjöld
Víkingar
Mozart
Saga íslands á forn-og þjóð öld
Heimsmeistaramótið í fótbolta karla 1994
Warhammer 40.000
Spunaspil
Ljóð
Hjólabrettakúltúr
Hip hopp
Trúarbrögð
Danstónlist í Bretlandi og DJ menning (1996-98)
MTV
Pönk
Aktivismi og anarkismi
Áfengi, Hass og grasreykingar
New orleans djass
Sveppir
Eldamennska
Edrúmennska og Tólf spora vinna
Nýja testamentið
Krossferðirnar
Miðaldatónlist
Jazz
Tom Waits
Trompetfræði
Ljósmyndun
Strengjakvartettar
Tónsmíðaaðferðir 20. Aldarinnar
Zizek, Lacan og Foucault
Heimspeki
Hljóðgervlar
Upptökutækni og mastering
DIY hljóð græjur
Grunnskólar og húsnæðismarkaðurinn á austur strönd bandaríkjanna
Listahátíðir
Norrænt samstarf
Lyftingar og líkamsrækt
DogD föndur
Ítölsk matargerð
Spilagaldrar
Er ég brandari?
Kannski er ég ekki eins klár og ég held. Kannski er ég bara að misskilja mitt hlutverk. Kannski er ég ekki með hlutverk, heldur er bara einn af mörgum andlitslausum grámennum. Fyllingarefni. Mergð.
Ég er kannski bara soldið heimskur. Eða í það minnsta ekki afburðagáfaður, eins og ég hef alltaf haldið að ég sé. Kannski þarf ég að hætta að vera svona upptekinn af sjálfum mér? Hætta að einangra mig. Hitta fleira fólk. En, fólk á það til að fara óstjórnlega í taugarnar á mér. Upp til hópa finnst mér fólk óþolandi og tímaeyðsla að tala við það. Mér er frekar drullu sama um flest alla, svona dags daglega. Ég á líka erfitt með að skilja meirihluta fólks. Það er, hvað þeim finnst fyndið og skemmtilegt, sorglegt og allt þar fram eftir götunum. Ég nenni ekki einu sinni að skilgreina allt það sem ég skil ekki, vegna þess að mér finnst ekki taka því.
Er ég brandari?
Eitt af því sem ég á erfiðast með að gera er að sýna meðaumkun. Eða, það er ekki alveg rétta orðið. Samhyggð, er það betra? Ég tengi það lítið við þessa tilfinningu að ég man ekki alveg hvað það heitir. Er á ensku “empathy” eða “compassion”. Best að ég taki dæmi, svo hýpóþetíkal. Ef ég hitti manneskju sem hefur misst einhvern nákominn, eða, hefur unnið til einhverra glæsilegra verðlauna. Þá á ég erfitt með að taka þátt í þeim tilfinningum. Bæði að syrgja með viðkomandi og líka gleðjast. Samkennd! Það var orðið. Samkennd. Að virðast mannlegur, í það minnst að þykjast. Ég hef oft á tíðum þóst taka þátt í gleði eða sorg, til þess að vera ekki eins og álfur út úr hól, eða eins og einhver geimvera. (Við erum reyndar öll geimverur, svona tæknilega séð.) En ég tengi ekki við tilfinninguna sem ætti að fylgja. Ég hef lært hvað ég á að segja í þessum aðstæðum og hvernig ég á að haga mér. Sem gengur upp og ofan, satt að segja. Til dæmis að segja “ég samhryggist” þegar einhver hefur nýlega misst einhvern nákominn. Eða “til hamingju með nýju stöðuna/verðlaunin/barnið/giftinguna”. Allt eftir því hvað á við. Því manneskjan er næstum því eins og vél. Eða, það sem manneskjan gengur í gegn um er allt mjög svipað. Við missum öll einhvern, við eigum einhverja sigra (flest öll) og við finnum til. Þá getur maður notað réttan frasa, og, mjög mikilvægt, réttan svip eða líkamsburð til þess að gefa til kynna að maður skilji og finni fyrir sömu tilfinningu. Sem er ekki satt. Við finnum ekki sömu tilfinningar, aldrei. En svo eru undantekningar sem fokka aðeins í þessu, en oftast virka frasarnir nokkuð vel. Best er að ekki vera í kringum fólk þegar það er að upplifa þessa hluti. Best að vera einn. Þá segi ég ekkert vitlaust, eða skrýtið, og allir geta lifað sínu lífi í friði. Það er allavega það sem virkar best fyrir mig. Pínu einmanalegt, já, en afturámóti mjög praktískt. Ég finn samt fyrir þessum tilfinningum sjálfur, ég er ekki skrímsli. Eins og þegar pabbi dó var ég nánast óhuggandi, þegar ég var einn. Ég grét ekki með öðrum, að neinu ráði í það minnsta. Heldur var ég einn og réði fram úr þessum tilfinningum. Vegna þess að ég get ekki þegið hjálp frá fólki sem ég í raun skil ekki. Ég skil sjálfan mig best, og hef í gegnum tíðina verið minn besti vinur. Það kemur í raun enginn í staðinn fyrir mig sjálfan. Samtölin sem ég á við sjálfan mig ná oft niður á miklu meiri dýpt heldur en ég get náð með öðru fólki, og ég get líka sagt hvað sem er án þess að þurfa að hugsa hvað sé rétt eða rangt. Það eru nokkrar, fjórar-fimm, manneskjur sem ég get verið svona frjáls með. En það er ekki alltaf þannig. Það koma alltaf einhver tímabil þar sem ég á erfitt með að skilja og á erfitt með að segja réttu hlutina í réttri röð. Meira að segja með þeim. Þannig að þá er best að tala bara við mig. Ég skil mig best. Hefur alltaf verið þannig, og mun líklegast alltaf verða þannig.
Er ég brandari?
Kannski er mér ekki ætlað neitt mikilfenglegt, kannski get ég ekki allt….
Eitt af því sem ég fékk frá foreldrum mínum var að ég gæti allt, sem var tuggið ofan í mig ítrekað…
En, svo er ég bara ekki neitt, hef ekki getað gert neitt sem hefur skilið eftir sig spor.
Hvernig fær maður svona já-kór? Er það það sama og vinir? Eða er það eitthvað allt annað? Ætli allir “kollegar” mínir séu að hlæja að mér þegar þau hittast? Eða er ekkert minnst á mig í nokkru samtali nokkurn tíma?
Veit fólk af mér?
Er ég brandari?
Ef ég væri svona frábær, væri ég þá ekki búinn að sigra heiminn? Er ég með of háleitar hugmyndir um sjálfan mig? Er ég ef til vill bara fúskari, “intetvidendebablendeidiot”? Ég get ekki einu sinni bent á neina kosti sem ég hef fram yfir aðra, án djóks, það eru milljón aðrir sem geta gert allt það sem ég get og miklu betur. Bókstaflega milljón, í það minnsta. Gróft áætlað. Sirkabát.
Ég virðist vera fastur í einhverju miðjumoði og kemst hvorki áfram né afturábak. Er í alvörunni fastur. Þarf ég ef til vill að sætta mig við hlutskipti mitt og gleyma því að ég geti orðið eitthvað meira en það sem ég er? Líka þegar ég er dáinn. Allt sem ég geri muni verða gleymt og skiptir engu máli í sögunni. Verð ekki einu sinni anekdóta í bók eða ritgerð. Heldur bara einhver dúddi í bílskúrnum sínum sem drekkur kaffi og horfir á YouTube myndbönd og dreymir um að verða að einhverju.
Er ég brandari?
Stundum virðist það tilgangslaust að vilja verða að einhverju. Erum við ekki öll á hraðri leið til glötunar hvort sem er? Jörðin er að deyja, en manneskjan verður eldri og eldri. Það er eins og það sé verið að ganga úr skugga um það að einhver verði á lífi þegar endalokin dynja á okkur. “Witness me-vibe” svo að segja. Svo er ég alltaf að fá áhuga á einhverju nýju og nýju og næ ekki að fókusera á það sem ég er að gera. Fæ svona þráhyggjur, verð að vita allt um það sem ég hef áhuga á í þetta skiptið. Sem gerir það að verkum að ég næ ekki að mastera neitt, allavega ekki alveg strax. Ég þarf kannski að fara að fara aftur í tímann og skoða hvað ég hef verið með þráhyggju fyrir. Kannski að listi hjálpi?
Þetta er ekki tæmandi listi, en er allt það sem ég man eftir, og í nokkurn veginn réttri tímaröð
Esóp
Grísk og rómversk goðafræði
Gengi gjaldmiðla
Jóhann strauss yngri
Seinni heimsstyrjöld
Víkingar
Mozart
Saga íslands á forn-og þjóð öld
Heimsmeistaramótið í fótbolta karla 1994
Warhammer 40.000
Spunaspil
Ljóð
Hjólabrettakúltúr
Hip hopp
Trúarbrögð
Danstónlist í Bretlandi og DJ menning (1996-98)
MTV
Pönk
Aktivismi og anarkismi
Áfengi, Hass og grasreykingar
New orleans djass
Sveppir
Eldamennska
Edrúmennska og Tólf spora vinna
Nýja testamentið
Krossferðirnar
Miðaldatónlist
Jazz
Tom Waits
Trompetfræði
Ljósmyndun
Strengjakvartettar
Tónsmíðaaðferðir 20. Aldarinnar
Zizek, Lacan og Foucault
Heimspeki
Hljóðgervlar
Upptökutækni og mastering
DIY hljóð græjur
Grunnskólar og húsnæðismarkaðurinn á austur strönd bandaríkjanna
Listahátíðir
Norrænt samstarf
Lyftingar og líkamsrækt
DogD föndur
Ítölsk matargerð
Spilagaldrar
Er ég brandari?
Kannski er ég ekki eins klár og ég held. Kannski er ég bara að misskilja mitt hlutverk. Kannski er ég ekki með hlutverk, heldur er bara einn af mörgum andlitslausum grámennum. Fyllingarefni. Mergð.
Ég er kannski bara soldið heimskur. Eða í það minnsta ekki afburðagáfaður, eins og ég hef alltaf haldið að ég sé. Kannski þarf ég að hætta að vera svona upptekinn af sjálfum mér? Hætta að einangra mig. Hitta fleira fólk. En, fólk á það til að fara óstjórnlega í taugarnar á mér. Upp til hópa finnst mér fólk óþolandi og tímaeyðsla að tala við það. Mér er frekar drullu sama um flest alla, svona dags daglega. Ég á líka erfitt með að skilja meirihluta fólks. Það er, hvað þeim finnst fyndið og skemmtilegt, sorglegt og allt þar fram eftir götunum. Ég nenni ekki einu sinni að skilgreina allt það sem ég skil ekki, vegna þess að mér finnst ekki taka því.
Er ég brandari?
Eitt af því sem ég á erfiðast með að gera er að sýna meðaumkun. Eða, það er ekki alveg rétta orðið. Samhyggð, er það betra? Ég tengi það lítið við þessa tilfinningu að ég man ekki alveg hvað það heitir. Er á ensku “empathy” eða “compassion”. Best að ég taki dæmi, svo hýpóþetíkal. Ef ég hitti manneskju sem hefur misst einhvern nákominn, eða, hefur unnið til einhverra glæsilegra verðlauna. Þá á ég erfitt með að taka þátt í þeim tilfinningum. Bæði að syrgja með viðkomandi og líka gleðjast. Samkennd! Það var orðið. Samkennd. Að virðast mannlegur, í það minnst að þykjast. Ég hef oft á tíðum þóst taka þátt í gleði eða sorg, til þess að vera ekki eins og álfur út úr hól, eða eins og einhver geimvera. (Við erum reyndar öll geimverur, svona tæknilega séð.) En ég tengi ekki við tilfinninguna sem ætti að fylgja. Ég hef lært hvað ég á að segja í þessum aðstæðum og hvernig ég á að haga mér. Sem gengur upp og ofan, satt að segja. Til dæmis að segja “ég samhryggist” þegar einhver hefur nýlega misst einhvern nákominn. Eða “til hamingju með nýju stöðuna/verðlaunin/barnið/giftinguna”. Allt eftir því hvað á við. Því manneskjan er næstum því eins og vél. Eða, það sem manneskjan gengur í gegn um er allt mjög svipað. Við missum öll einhvern, við eigum einhverja sigra (flest öll) og við finnum til. Þá getur maður notað réttan frasa, og, mjög mikilvægt, réttan svip eða líkamsburð til þess að gefa til kynna að maður skilji og finni fyrir sömu tilfinningu. Sem er ekki satt. Við finnum ekki sömu tilfinningar, aldrei. En svo eru undantekningar sem fokka aðeins í þessu, en oftast virka frasarnir nokkuð vel. Best er að ekki vera í kringum fólk þegar það er að upplifa þessa hluti. Best að vera einn. Þá segi ég ekkert vitlaust, eða skrýtið, og allir geta lifað sínu lífi í friði. Það er allavega það sem virkar best fyrir mig. Pínu einmanalegt, já, en afturámóti mjög praktískt. Ég finn samt fyrir þessum tilfinningum sjálfur, ég er ekki skrímsli. Eins og þegar pabbi dó var ég nánast óhuggandi, þegar ég var einn. Ég grét ekki með öðrum, að neinu ráði í það minnsta. Heldur var ég einn og réði fram úr þessum tilfinningum. Vegna þess að ég get ekki þegið hjálp frá fólki sem ég í raun skil ekki. Ég skil sjálfan mig best, og hef í gegnum tíðina verið minn besti vinur. Það kemur í raun enginn í staðinn fyrir mig sjálfan. Samtölin sem ég á við sjálfan mig ná oft niður á miklu meiri dýpt heldur en ég get náð með öðru fólki, og ég get líka sagt hvað sem er án þess að þurfa að hugsa hvað sé rétt eða rangt. Það eru nokkrar, fjórar-fimm, manneskjur sem ég get verið svona frjáls með. En það er ekki alltaf þannig. Það koma alltaf einhver tímabil þar sem ég á erfitt með að skilja og á erfitt með að segja réttu hlutina í réttri röð. Meira að segja með þeim. Þannig að þá er best að tala bara við mig. Ég skil mig best. Hefur alltaf verið þannig, og mun líklegast alltaf verða þannig.
Er ég brandari?